وضعیت: «تأییدشده»
اباق ebâq [<عربی>]
(اسم) فرار غلام یا کنیز از نزد صاحب خود.
ق۵. البیت الثانی‌عشر: زایل است از وتد و دلیل است وَر دشمنان و بنده‌ان و اباق و اندوه و کارها که پیش آید (المدخل، ۱۴۶) ║ ق۷. پدر مرا بنده‌ای بود نام او مقبل، از محل خدمت مُدبِر گشت و بر اباق و عقوق اقبال نمود (دهستانی، ۲/۹۱۱) ║ ق۱۰. در خاطر آن غلامک فتاده که به طریق اباق و فرار که غلامان دارند از الوس بیرون آید (خنجی۱، ۲۳۵) ║ ق۱۱. زِ حُسن خُلق تو گر شمّه‌ای بِاصغانید/ ره گریز بگیرند بندگان ز اباق (طرزی، ۲۴۰)