وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
سپاسگزار sepâsgozâr [املای دیگر: سپاسگذار؛ جمع: سپاسگزاران؛ <← سپاس + گزار (← گزاردن)>]
یک. (صفت) (درمورد کسی) که شکرگزار نعمت‌های خدا یا قدردان محبت دیگران است ؛ سپاسداریک. ۱.
ق۹. شاکر: سپاسگذار (محمد بن عبدالخالق، ۲/۸۰۰) ║ ق۱۰. کسی که دوستی‌ای کرده تا حیاتم هست / دل سپاسگزارم رهین منّت اوست (محتشم، ۱/۶۸۲) ║ ق۱۱. شاکراً: سپاسگزار (قرآن ۱۲۲: فرهنگنامۀ قرآنی، ۲/۸۸۳) ║ ق۱۲. مومی‌الیه از نیل این مرام چندان بالید که در پیراهن نگنجید و به هزار زبان، سپاسگزار این موهبت عظمی و مرحمت کبری گردیده، زبان حال را به دعای دوام دولت ابداتصال گویا ساخت (حسینی منشی، ۱۸۷) ║ ق۱۳. بعد از استماع درویشان، از حکایات مرغوب و مطلوب ایشان بهره‌مند و سپاسگزار گشتم (میرزا حبیب۱، ۱۴۲) ║ ۱۳۱۶ش. نازخاتون ابتدا در دل از این امر احساس نگرانی کرد، ولی پس از اندک تأملی تردیدش برطرف شد و گفت از مراحم شما ممنون و سپاسگزارم (مؤتمن، ۲۶۱) ║ ۱۳۵۰ش. کلّی باید سپاسگزار آقایان باشم. تنوع بسیار خوبی در زندگی‌ام پیش آورده‌اند (به‌آذین۴، ۱۴۰) ║ ۱۳۸۲ش. هستند مردم سپاسگزار و حق‌شناسی که به خود می‌قبولانند و پاسخ نیکی را با نیکی می‌دهند (جعفری، ۱/۴۴۳)
دو. (اسم) ⇅ سپاسگزاریک..
ق۵. بگو کی برهاندتان از تاریکی بیابان و دریا؟ بخوانید وی را به زاری و ترس، اگر برهاند ما را از این بباشیم از سپاسگزاران (قرآن ماهان، ۹۲) ║ ق۷. ستایش خدایی را که عبادت عابدان در پیشگاه عظمت او اندک است و زبان سپاسگزاران از گذارد شکر نعمت او گنگ (مختصر نافع، ۱) ║ ق۱۱. الشاکرین: سپاسگزاران (قرآن ۱۲۲: فرهنگنامۀ قرآنی، ۲/۸۸۳)