وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزه‌گر setizegar
⇐ ستیزه‌کار.
ق۶. گفتش ار مانم این ستیزه‌گر است/ ور کُشم این حساب از آن بتر است (نظامی۵، ۱۴۲) ║ ق۷. ای صنم ستیزه‌گر، مست ستیزه‌ات شکر/ جان تو است جان من اختر توست اخترم (مولوی۱، ۳/۱۸۹) ║ ق۸. گرچه مرگ از جفا ستیزه‌گر است/ بی‌وفائی عمر زان بتر است (امیر خسرو۳، ۳۱۵) ║ ق۹. مماحک: مرد لجوج و ستیزه‌گر (محمد بن عبدالخالق، ۲/۱۲۸۰) ║ ق۱۰. ستیزه‌گر فلکا از جفا و جور تو داد/ نفاق‌پیشه سپهرا ز کینه‌ات بیداد (محتشم، ۱/۶۲۵) ║ ق۱۱. ای غم‌زدای دیده و حسرت‌فزای من/ ای دل‌بر ستیزه‌گر بی‌وفای من (فیّاض لاهیجی، ۱۹۰) ║ از اشتعال نیران قهر پادشاه قضافرمان، ساحت مملکت گیلان، از وجود سرکشان بی‌باک و کینه‌جویان ناپاک و متمردان ستیزه‌گر و متهوران جنگ‌آور از آب تیغ آتش‌بار و شعلۀ سنان‌های صاعقه‌کردار، پاک و صافی گردید (محمود افوشته‌ای، ۵۴۶) ║ ق۱۲. دلو به ریسمان مَجَرّه به چاه رفته با چرخ درآویخت. حوت با هزارتابه ستیزه‌گر شد (مهدی استرآبادی، ۴۶۵) ║ ق۱۳. ستیزه‌گر فلکا باز چه بنا داری/ چه حیله زیر سر ازبهر مرتضی داری (تعزیه، ۱/۲۵۱) ║ ق۱۴. چون عشق خانه‌روب و چو مستی ستیزه‌گر/ همچون شباب غرّه، چو شهوت هواگزین (ادیب‌الممالک، ۲/۳۲۸) ║ ۱۳۲۴ش. جهان گرچه با من ستیزه‌گر است/ ستیز جهان هیچ دشوار نیست (حمیدی، ۲۲۶) ║ ۱۳۵۴ش. اما مرگ ستیزه‌گر بود. نه از حکومت خواجه می‌هراسید و نه از موعظۀ عماد الدین. درد مجاعه و غلا مردم را از پا درمی‌آورد (بزرگ علوی: کاوه (مونیخ آلمان)، ش۵۷/۲۳) ║ ۱۳۶۲ش. درحالی‌که لطیفه‌های ملّا نصرالدین غالباً با استهزایی رقیق مشخص می‌شود، لطیفه‌های بهلول عمدتاً ستیزه‌گر و دارای مضمونی عمیق‌تر است (رضا انزابی‌نژاد: جستارهای نوین ادبی، ش ۶۳ و ۶۴/۵۲۷) ║ ۱۳۶۹ش. گفتمان «غرب‌زدگی» همانا ردای شرق‌شناسی وارونه بود که روشنفکر نقّاد ایرانی مشتاقانه خود را در آن می‌پیچید. این گفتمان با زبان ستیزه‌گر خویش بر اندیشۀ انبوهی از روشنفکران ما چیره شد (مهرزاد بروجردی: ایران‌نامه، ش۳۱/۳۸۰) ║ ۱۳۹۵ش. تحقیقات داخلی و خارجی نشان می‌دهد نقاط ضعف ازدواج مجدد از نقاط قوتش بیشتر است: فرزندان ستیزه‌گر می‌شوند و خطاهای افراد در زندگی تشدید می‌شود (دلیل‌گو و دیگران: مسائل اجتماعی ایران، ش۲/۳۶)