وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستونه۲ sotune [گونۀ دیگر: استونه۲]
(اسم) حرکت، حمله یا گریز به شکل مستقیم و ستون‌مانند؟.
ق۵. چرغ به گرفتن آن موش آید ... چون بگیرند بخوانند به شکال دراز و سخت کنندش به ستونه (ابوالحسن نسوی، ۱۵۶) ║ چون نزدیک آن رسد که زخم خواهد کردن رشته بکشند تا چرغ با ستونه برآید (ابوالحسن نسوی، ۱۶۲)
ستونه کردن
حمله کردن به شکل مستقیم و ستون‌مانند.
ق۶. چون ستونه کند چنانک بوَد/ زیر او دور گنبد دوّار - در سم اسب ذره‌ذره شود / جگر روزگار مردم‌خوار (عمادی، ۸۵) ║ ق۷. عقابی که از بی‌پری شد زبون / ستونه کند لیک هم بر ستون (امیرخسرو دهلوی: عبدالرشید تتوی، ۲/۸۳۸) ║ ق۱۲. جنّی از آن جنّیان خود را در هوا برد و چون غلیواژ در پرواز شد. نظر بر پایین بربست و ستونه کرد و یک ماهی را به دست آورد و محکم بگرفت (حاتم‌نامه۲، ۲۸۰)