وضعیت: «تأییدشده»
ابتکاری ebtekâri [<← ابتکار + -ی (سازندۀ صفت/ قید)>]
(صفت) (درمورد امری، روشی یا چیزی) نو و تازه که پیش از آن سابقه نداشته‌است.
۱۳۳۸ش. هرگاه ... موضوع کمدی خیالی و ابتکاری باشد، چگونه می‌توان برای آن واقعیت تاریخی قایل شد؟ (قاضی۱، ۱/۵۴۴) ║ ۱۳۸۲ش. او با منتهای ذوق طرحی ساده و ابتکاری و بسیار زیبا برای پشت جلد کتاب تهیه کرد (جعفری، ۲/۶۴۹)