وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
بی‌ارادت bi’erâdat [<← بی- + ارادت>]
یک. (صفت) ۱. (درمورد کسی) که میل و علاقه یا رغبت نسبت‌به کسی یا چیزی ندارد.
ق۷. تلمیذ بی‌ارادت عاشق بی‌زر است و روندهٔ بی‌معرفت مرغ بی‌پر و عالم بی‌عمل درخت بی‌بر و زاهد بی‌علم خانهٔ بی‌در (سعدی۲، ۱۸۳)
۲. (درمورد چیزی) که از روی اختیار نیست.
ق۷. روان و قالب من بی‌علاقت/ سکون و جنبش من بی‌ارادت (کمال‌الدین اصفهانی، ۲۹۷)
۳. (درمورد کسی) که نسبت‌به کسی حس احترام یا دوستی ندارد.
ق۸. طبعت به طالع ما شد تندوتیز ارنه/ زین بیشتر نبودی بدمهر و بی‌ارادت (اوحدی، ۹۸) ║ ق۱۱. منشورِ عنایت به خط قدسی‌نمط خود به میرزا عسکری مصدر به این عبارت «که برادر کم‌مهر بی‌ارادت معلوم نماید» نوشته (علّامی، ۱/۲۸۴) ║ ق۱۳. به‌این‌سبب دل‌ها از ارادت دولت می‌رمد و دل‌رمیدگی از بزرگان بر زیردستان سرایت می‌کند، لهذا مملکت مملو می‌شود از اتباع بی‌ارادتِ به زوال دولت مایل (بهاءالملک، ۳۶۶) ║ ق۱۴. من اگر با شخص امین‌السلطان بی‌ارادت باشم، اما به وطن و ملت خودم که بد نیستم (اعتمادالسلطنه۱، ۵۴۰) ║ ۱۳۷۷ش. در زمان مجلسی دو نفر نسبت‌به او بی‌ارادت بودند و همواره از علامه بدگویی می‌کردند (گفته‌ها و نوشته‌ها: پاسدار اسلام، ش۲۰۵/۴۱)
دو. (اسم) کسی که به پیری که تحت راهنمایی او مراحل سلوک را طی می‌کند سرسپردگی ندارد.
ق۸. اگر صاحب‌ارادتی بیامدی و تضرع نمودی، آن در بگشودی و حاجت او روا گشتی و اگر بی‌ارادتی بیامدی، در باز نشدی (ابن بزّاز، ۷۸۵)