وضعیت: «در حال ویراستاری»
نام‌کرده nâmkarde
(صفت) ۱. ← نامنهادهیک. ۱.
ق۶. آمرزش خواهی از خدایتان پس توبه کنی به او تا برخورداری دهد شما را دادنی نیکو تا به وقتی نام‌کرده (ابوالفتوح، ۱۰/۲۲۴) ║ نکاح متعت آن است که زنی خواهد به ولیّ و دو گواه تا زمانی نام‌کرده، به اجری معلوم (میبدی، ۲/۴۶۸) ║ ق۷. مسمّی: نام‌کرده (قرآن۵۶: فرهنگنامۀ قرآنی، ۳/۱۳۶۵) ║ ق۹. المسمّی: نام‌کرده (دهار، ۱/۵۸۱)
۲. (درمورد چیزی) که به عنوان و نام خاصی برای انجام دادن امری به کار می‌رود (اسراء، ۵۷: أُولَٰئِکَ الَّذِینَ یَدْعُونَ یَبْتَغُونَ إِلَیٰ رَبِّهِمُ الْوَسِیلَةَ أَیُّهُمْ أَقْرَبُ وَیَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَیَخَافُونَ عَذَابَهُ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّکَ کَانَ مَحْذُورًا: کسانی [از فرشتگان، پریان و ارواح را] که آنان [به عنوان معبود] می پرستند [خود آنان برای رفع نیازمندی هایشان] به سوی پروردگارشان وسیله می جویند، تا کدامشان نزدیک تر باشد، و به رحمت او امید دارند، و از عذابش می ترسند؛ زیرا عذاب پروردگارت شایسته پرهیز است.).
ق۸. الوسیلة: نام‌کرده (ق۸۸: فرهنگنامۀ قرآنی، ۴/۱۶۰۷)