فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

بددینی

وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
بددینی ‎baddini‎
(اسم) بددین بودن.
ق۶. اگر دعوی مریدی می‌کنی... [اصل این حدیث درد محبّت است آنگه پیر: هر که بی‌درد و بی‌نیاز بر پیر رود]، نخست رقم بددینی بر پیر کشد (ژنده‌پیل۱، ۷۹) ║ ق۱۱. دل از خبایثی که طعنِ صریح و قدحِ آشکار در دینِ اسلام آورده‌اند و به بددینی و بی‌حیایی متّهم گشته... گرفته (بداؤنی، ۳‏/۱۰۹‏) ║ ۱۳۱۴ش. بیچاره فردوسی که در زمان خود به جرم دین‌داری و دوستی آل علی (ع) از نظر معاصرانش افتاده و از دربار پادشاه غزنوی رانده و از نعیم دنیا بی‌نصیب شد و اکنون هم به تهمت بددینی، یعنی بغض آل علی، بعض هوسکاران می‌خواهند مبغوض اخلاقش سازند (میرزا جلال‌الدین خان همائی: مهر، ش۲، ۱۶۳) ║ ۱۳۴۸ش. تورانیان اهریمنی... در بددینی خود متعصّب‌ترند (مسکوب، ۳۴) ║ ۱۳۷۶ش. علاء‌الدوله ... به‌خاطر طرفداری از افکار فلسفی ابن‌سینا به بددینی متهم بود، چرا که ابن‌سینا، نخستین حکیم، نخستین دانشمند علوم عقلی بود که افکار فلسفی را در اصفهان رواج داد (نورالله کسایی: دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، ش۹، ۱۸۴) ║ ۱۳۹۸ش. او در دوره‌ای می‌زیسته است که پیروان اسماعیلیه به بددینی متهم بوده‌اند و در این دوران خون شاعر مباح اعلام شده، به خانه‌اش یورش برده و آن را غارت کردند و او ناچار به یمگان پناهنده شد (شیخ باقر مهاجر-علی صباغی: قند پارسی، ش۲، ۷۷)

معنی بددینی | فرهنگ جامع زبان فارسی