فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

نام و جاه

وضعیت: «در حال ویراستاری»
نام و جاه ‎nâmojâh‎
(اسم) اعتبار و منزلتی که با شهرت و مقام و منصب توأمان کسب می‌شود (به نظر می‌رسد که قابلیت مدخل شدن را نداشته باشد).
ق۴. بکشتی سیاوخش را بی‌گناه / به‌ خاک اندرانداختی نام و جاه (فردوسی، ۲‏/۳۶۳‏) ║ ق۵. آن کسی جویَد تو را کو جست خواهد جاه و نام/ کز درخت خدمت تو نام و جاه آید ثمر (ازرقی، ۱۵) ║ اندر طبع آدمی اندراست که نام و جاه دوست دارد به شهرهای دور، که داند که هرگز آن‌جا نخواهد رسید (غزالی۱، ۲‏/۱۹۲‏) ║ عالِم وَرِع ... غالب آن بوَد که خالی نباشد، از آن که به علم خویش می‌نازد و نام و جاه می‌جوید به اظهار آن، و عبادت و صورت خویش در چشم خلق آراسته می‌دارد (غزالی۱، ۲‏/۵۰۸‏) ║ ق۷. به‌تحقیق پرهیزگاری تمام نشود مگر با خوشخویی و قدرت بر ضبط شهوت و خشم و بدان محتسب صبر تواند کرد بدانچه بدو رسد برای دین خدای عز و جل والّا چون عِرض او یا نفْس او به دشنام یا به لت برنجاند، حسبت فراموش کند و از دین خدای عز و جل غافل شود و به نفْس خود مشغول گردد؛ بل باشد که به ابتدا برای طلب نام و جاه بر آن اقدام نماید (مؤیّد خوارزمی، ۲‏/۷۱۹‏)

معنی نام و جاه | فرهنگ جامع زبان فارسی