وضعیت: «در حال ویراستاری»
سحرآمیز sehr(’)âmiz
(صفت) ۱. (در مورد چیزی) که به دلیل بسیار زیبا بودن تأثیر زیادی بر دیگری می‌گذارد ؛ سحرکننده۲.
ق۶. چون می‌شاید که گنجینهٔ سمع را گنج‌خانهٔ عبارات سحرآمیز گردانَد، چندان‌که هم‌قران اکسیر قارون شود (خاقانی۲، ۳۰۰) ║ ق۱۱. غمزه سحرآمیز بود، امّا نبودی کارگر/ تیغ نازش تیز بود امّا دم گیرا نداشت (اشرف مازندرانی، ۱۳۳) ║ از این زیبا سواد سحرآمیز/ که گشته حرف‌حرفش معنی‌انگیز ـ به چشم هرکه طبعش نیست تاریک/ بوَد تار نظر معنی باریک (منیر لاهوری، ۱۹۰) ║ ۱۳۱۲ش. نگاهی از روی حسرت به اندام متناسب و چشمان سحرآمیز دختر کرده، پیشِ خود مثل اینکه با او حرف می‌زنم می‌گویم نه پری قشنگ و فرشتۀ معصومِ من، روح من لیاقت نزدیکی به آستانهٔ عفاف تو را ندارد (مسعود۲، ۳۱) ║ ۱۳۳۶ش. از مناظرهٔ این کوه افسانه‌صفت و این عالم سحرآمیز سیر نمی‌شدم (جمالزاده۱۵، ۱/۹۸) ║ ۱۳۶۸ش. در حال بی‌خبری من هم زمزمه می‌کردم، به‌پیشواز آن آواز سحرآمیز می‌رفتم (شهاب، ۱۸۷) ║ ۱۳۷۵ش. اگر با آن نگاه سحرآمیزش نیم‌نگاهی به من بکند از روی پله می‌پرم پائین، بغلش می‌گیرم (پژواک، ۳۷۲)
۲. (در مورد کسی یا چیزی) که توانایی زیادی در ایجاد آثار هنری به ویژه شعر و ادبیات دارد.
ق۱۰. مولانا یوسف نقاش که در صنعت صورت‌گری و حرفهٔ چهره‌گشایی به درجه‌ای است که اگر صفحه‌ای از نقوش کلک شورانگیز سحرآمیزش به صورت‌خانهٔ چین درآورند مصرع: صورت شود خراب و به دیوار در رود (واصفی، ۲/۱۴۱) ║ ق۱۱. نور این معنی از سراچهٔ غیب/ تافته در ضمیر سحرآمیز (اسکندر بیک، ۲/۱۱۱۰) ║ ق۱۴. آن نگارندهٔ محترم داد معنی داده‌است و در ضمن این چند صفحهٔ مختصر، نمونهٔ خوبی از قلم سحرآمیز خود به یادگار نهاده (آقاخان کرمانی، ۲۲)
۳. (در مورد چیزی) که تحت تأثیر سحر قرار دارد یا توان ایجاد سحر را دارد.
۱۳۱۵ش. او نمی‌توانست با چیزهای این دنیا رابطه و وابستگی داشته‌باشد، مثلاً آبی که گیسوانش را با آن شست‌وشو می‌داده بایستی از یک چشمهٔ منحصربه‌فرد ناشناس و یا غار سحرآمیزی بوده‌باشد (هدایت۱، ۱۸) ║ ۱۳۳۴ش. تریستان زلف زیبای طلایی خود را تراشید و صلیبی بر سر نقش کرد و از گیاهی سحرآمیز که از کشور خود آورده‌بود، شرابی ساخت و به چهره مالید (خانلری، ۲۴۸) ║ ۱۳۳۸ش. آن‌جا در ژرف‌ترین نقطهٔ این دریا قصر سحرآمیزی بود که دریچه‌های جادوشده‌اش فقط به روی او گشوده می‌شد (افغانی، ۴۱۲) ║ ۱۳۶۳ش. مقدر بود که این دعای سحرآمیز را، در دل سرزمین سرخ‌پوستان در چیچی کاستنانگو بازبشنوم (نجفی ـ سیدحسینی، ۸۸)