فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

بی‌نام‌ونشانی

وضعیت: «در حال ویراستاری»
بی‌نام‌ونشانی ‎binâmonešâni‎
(اسم) بدون شهرت و اعتبار بودن؛ گمنامی.
ق۹. در آ‌ینه رخسارۀ خود کرد نظاره صد نام‌ونشان دید / بی آینه شد پردۀ آن حسن دگربار بی‌نام‌ونشانی (اسیری، ۱۴۷) ║ ق۱۱. به بی‌نام‌ونشانی می‌توان شد ایمن از آفت / که زود از پا درآرد گردن‌افرازی نشان‌ها را (صائب، ۱‏/۱۷۷‏) ║ محو در عالم بی‌نام‌و‌نشانی گشتیم / خبر عزلت ما کیست به عنقا ببَرَد (صائب، ۴‏/۱۶۱۲‏) ║ ۱۳۱۶ش. آیا ممکن است این خبر در خصوص طفل گمنام و بی‌نام‌ونشانی او باشد این افکار و احساساتی بود که در آن‌ واحد از خاطر عبداللّه می‌گذشت {به نظر می‌رسد که شاهد غلط باشد} (مؤتمن، ۷۷۹) ║ ۱۳۲۰ش. چو دیوان هر نشان و نام می‌پرسند و می‌جویند / همان بهتر که بگْزینیم بی‌نام‌ونشانی را (اعتصامی، ۹) ║ ۱۳۴۳ش. آدم غرب‌زده شخصیت ندارد، چیزی است بی‌ اصالت ... تنها مشخّصۀ او که شاید دستگیر باشد و به‌ چشم بیاید ترس است ... ترس از فردا، ترس از معزولی، ترس از بی‌نام‌ونشانی (آل‌احمد۱۱، ۱۴۶)

معنی بی‌نام‌ونشانی | فرهنگ جامع زبان فارسی