وضعیت: «تأییدشده»
ابوالفضول abolfozul [گونۀ دیگرِ بوالفضول؛ <عربی>]
یک. (اسم) کسی که سخنان بیهوده و بی‌معنی می‌گوید.
ق۹. التماس امرا این بود که ابوالفضل مجدالملک قمی را که دیوان استیفا تعلّق به او می‌داشت ... به ایشان سپارد تا دمار از نهاد آن ابوالفضول برآورند (میرخواند، ۴/۳۰۲)
دو. (صفت) ۱. (درمورد سخن) بیهوده و یاوه.
ق۹. جام و بانهبنۀ خودکام میان خویش از آثار اسرار غرور بیش اتّفاق کرده تا با لشکر فیروزشاه جنگ و درآویز چون پرویز کنند و میان خویش از تأثیر غرور بیش الفاظ ابوالفضول آغاز کردند (شمس عفیف، ۲۰۰)
۲. ⇅ ابوالفضولیک..
ق۱۴. مُتداعیین را به انقیاد و تسلیم کورکورانه در مقابل اراده و میل متحکمانة قضات، یعنی قیم‌های ابوالفضول ... مجبور و مسلوب‌الاراده نمی‌کند (مرامنامه‌ها، ۱۶۶)