وضعیت: «در حال ویراستاری»
سقاطه soqâte
(اسم) ۱. سخن، کلام و نوشته‌ای که اشتباه و نادرست باشد.
ق۶. سقاطه‌های تو آن است و سِحر من این است/ به تو چه مانم؟ ویحک به من چه می‌مانی (خاقانی۱، ۹۳۱)
۲. چیز زاید و دورریختنی.
ق۷. از اطایبِ ملاذِ دنیا به غثایة فواید و سقاطة مزاید خوانِ دانشِ ایشان اقتصار کرده تا ممکن شود در اعزازِ سرمایة فضل و بزرگ‌داشت پیرایة هنر کوشیده آید (ابوبکر کاسانی، ۱/۱۰) ║ ق۸. سقاطه‌چینِ سخایش هزار طغرل و سنجر/ نواله‌گیر نوالش هزار یحیی و مکرم (خواجو، ۸۷)
۳. کالای کهنه و ناکارآمد و فرسوده.
ق۱۲. جمیع اشیا و اسباب بیوت از سُرُرِ مرفوعَۀ و أکوابِ مَوضوعة و نَمارِق مَصفوفَة و زَرابی مبثوثة تا سُفاطه و سُقاطة و سُفاره و سُباطه... لگدکوب اِختداف شد (مهدی استرآبادی، ۴۷۳)