وضعیت: «منتظر ویراستاری»
سبیل‌دار sebildâr
(صفت) ۱. (مجاز) (در مورد کسی) دارای شجاعت و مردانگی.
ق۸. هرجا عروسی یا سماعی یا جمعیّتی باشد مشتمل بر لوت و حلوا و خلعت و زر، مخنّثان و هیزان و چنگیان و مسخرگان را آن‌جا طلب کنند و هرجا که تیر و تبر... باید خورد ابلهی را باد دهند که تو مردی پهلوانی و لشکرشکن و گُرد و سبیل‌دار و دلاوری (عبید، ۲۳۷)
۲. (درمورد کسی) دارای سبیل.
۱۳۰۰ش. خوب دیگر این زن سبیل‌داری که در آخرالزمان از بالای بام هاون به سر حضرت حجت (ع) می‌زند یا یکی از همین مردهای بی‌ریشِ سبیل چخماقی خواهد بود یا یکی از این سلیطه‌های سبیل‌دار که خدا تخمشان را ازرویِ زمین براندازد (جمالزاده۱، ۶۹) ║ ۱۳۳۱ش. یادم آمد که این جوان سبیل‌دار را جایی دیده‌ام (علوی۲، ۱۶۹) ║ ۱۳۸۰ش. ظاهراً در بیشتر تکایا و تعزیه‌ها نقش غلام تُرک را افراد سبیل‌دار و معمولاً با سبیل نسبتاً بلند برعهده داشته‌اند (شهیدی، ۶۵۰)