فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابوالائمه

وضعیت: «تأییدشده»
ابوالائمه ‎abol’a’emme‎ [<عربی، به معنای «پدر امامان»>]
(اسم) (نزد شیعیان) از کنیه‌های علی‌ بن‌ ابیطالب، فرزندش حسین‌ بن‌ علی و نوه‌اش علی‌ بن‌ الحسین.
ق۹. امیرالمؤمنین حسین رضی‌الله تعالی عنه، وی امام سوم است و ابوالائمه است (جامی۶، ۳۴۶) ║ ۱۳۳۱ش. ابوالائمه امیرالمؤمنین می‌فرماید: «شخص مزۀ ایمان را درنمی‌یابد، مگر آنکه دروغ را به‌طورکلّی ترک گوید» (محمد محمدی گیلانی: مجموعۀ حکمت، ش۹‏/۱۶‏) ║ ۱۳۶۹ش. ابن‌فهد ... درجوار مشهد مطهر حضرت ابوالائمه، حسین‌ بن‌ علی ... مدفون گردید (ناشناس: آینۀ پژوهش، ش۴‏/۵۷‏) ║ ۱۳۸۶ش. امام علی‌ بن‌ حسین زین‌العابدین ... ابوالائمه، امام چهارم شیعیان ...، مادرش دختر یزدگرد، پادشاه ساسانی بود (محمدباقر نجفی: مدینه‌شناسی، ۱‏/۴۴۶‏)

معنی ابوالائمه | فرهنگ جامع زبان فارسی