وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
زیبایی‌شناسی zibâyišenâsi, -’i [املای دیگر: زیبائی‌شناسی]
(اسم) ۱. (فلسفه) دانشی که به ماهیت زیبایی و معیارهای آن، به‌ویژه در هنر و به‌خصوص از دیدگاه فلسفی، می‌پردازد.
۱۳۱۵ش. تحقیقات مهمش در اخلاق است و زیبایی‌شناسی و دیانت (فروغی، ۳/۲۴۷) ║ ۱۳۴۶ش. زنم سیمین دانشور است که می‌شناسید. اهل کتاب و قلم و دانشیار رشتۀ زیبایی‌شناسی و صاحب تألیف‌ها و ترجمه‌های فراوان (آل‌احمد۱۴، ۵۰) ║ ۱۳۸۲ش. خانم دانشور پس از ازدواج در سال ۱۳۳۱ با بورس تحصیلی به امریکا سفر کرد و در دانشگاه استنفورد به آموختن رشتۀ زیبایی‌شناسی پرداخت (جعفری، ۱/۴۶۴)
۲. مجموعۀ معیارهای مرتبط با چیستی زیبایی و التذاذ از آن.
۱۳۳۸ش. کمری باریک، انعطاف‌پذیر و شاعرپسند بی‌آن‌که لغزان باشد؛ کفلی متین و مردکش که اگر قاآنی زنده‌بود بی‌شک در نظریات زیبایی‌شناسی و هم اساس شعری خود تجدیدنظر می‌کرد (افغانی، ۱۳۳) ║ ۱۳۵۵ش. دوست من از معمار پرسید: «این مسجدها را که می‌خواهی برای تجدید ساختمان و تعمیر آن‌ها نقشه بکشی، از چه دیدگاهی مطالعه می‌کنی؟» معمار گفت: «از دیدگاه زیبائی‌شناسی» (احسان نراقی: نگین، ش۱۳۳/۲۰) ║ ۱۳۸۳ش. مرقع‌سازی‌های دانشیان نیمۀ دوم سدۀ نهم هجری و نیز توجه بیشتر اهالی خوش‌نویس در قرن هفتم به پرداختن مرقعات هنری، نگره‌های زیبایی‌شناسی ادبی و فرهنگ دیوانی را به قلمرو نسخه‌پردازی‌های نسخه‌پردازان رسوخ داد. (نسخه‌برگردان جُنگ شاملو، نجیب مایل هروی) (نامۀ بهارستان، ش۹-۱۰/۳۷۲)