فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابکار

وضعیت: «تأییدشده»
ابکار۲ ‎ebkâr(?)‎ [<ساختۀ فارسی‌زبانان، از مادّهٔ عربی و به روش واژه‌سازی عربی(؟)>]
(اسم) دوشیزگی؛ بکارت(؟).
ق۱۱. شاهد طبع مرا خود چو یکی عنّین شوست / رَحِم افسرده ز ابکار از آن مانده عقیر (شفائی، ۴۸)

معنی ابکار | فرهنگ جامع زبان فارسی