ابدالابد

وضعیت: «تأییدشده»
ابدالابد ‎abadol’abad, -dal-‎ [<عربی>]
‌یک‌. (قید) تا ابد.
ق۵. دل بر دوزخ جاوید بنهید ابدالابد (سورآبادی۱، ۱‏/۵۶۲‏) ║ ق۶. آن عشق نه سرسری خیال است/ کو را ابدالابد زوال است (نظامی۴، ۱۰۷) ║ ق۷. نزدیک خودم ده آن‌چنان نور/ کز خود ابدالابد شوم دور (امیر خسرو۲، ۹) ║ ق۸. آن‌گاه تمام هستِ شریف... باشی که تمام از این هستی ناشریفِ نالطیفِ ناخوش فانی شوی ابدالابد (افلاکی، ۱‏/۵۴۰‏) ║ ق۹. از دوزخ غایب نگردند، یعنی ابدالابد در دوزخ باشند (ابوالمحاسن جرجانی، ۱۰‏/۳۰۶‏)
‌دو‌. (صفت) جاوید و همیشگی.
ق۷. خسارتِ ابدالابد آن است که عمل آخرت نکند (شرف‌الدین قزوینی، ۱۶۴)
تا ابدالابد
⇅ تا ابد.
ق۵. فراگیرنده باشند آن نعمت‌ها را که داده ‌باشند ایشان را در بهشت تا ابدالابد آن نعمت‌ها را می‌شتاوند (سورآبادی۱، ۴‏/۲۴۲۵‏) ║ ق۶. مترسید و تا ابدالابد طرب کنید (میبدی، ۹‏/۴۳۶‏) ║ ق۷. از شر و مکروهات ما را خلاص ده و بِرَهان، زیرا مملکت و نیرو و ستایش از آن توست اکنون تا ابدالابد (دیاتسّارون، ۷۰)