وحشتی

وضعیت: «در حال ویراستاری»
وحشتی ‎vahšati‎
‌یک‌. (اسم) ۱. کسی که باید از هم‌نشینی با او گریزان بود.
ق۶. با وحش چو وحش گشته هم‌دست/ کز وحشتیان به وحش می‌رست (نظامی۴، ۲۱۶) ║ ق۹. از خلق جهان جلیس خود شو/ زین وحشتیان انیس خود شو (جامی۳، ۲‏/۴۰۲‏)
۲. کسی که به سبب تنهایی غمگین است.
ق۹. گفت صد شعر خوش از وحشت هجران جامی/ مونس وحشتیان دفتر اشعارش باد (جامی۱، ۲‏/۲۰۶‏)
‌دو‌. (صفت) ترسیده و نگران؛ وحشت‌زده.
۱۳۷۵ش. قطره‌ای عرق از لای موهای داوود به پیشانی‌اش شُر کرد. نگاه وحشتی را از دخترش گرفت و متوجّه روجا شد (مندنی‌پور۱، ۱‏/۳۹۵‏)
‌سه‌. (قید) با نگرانی و ترس.
۱۳۷۷ش. دست بردم به خاک پای گور، مشت کردم. مشت را کف دستش باز کردم. حیرتی و وحشتی به تلألوهای کف دستش نگاه کرد. گفت: تقلبی است (مندنی‌پور۲، ۲۱) ║ یک‌ آن چشمان عسلی زنِ آبی، نگران و وحشتی، سقوط او را دنبال کردند (مندنی‌پور۲، ۱۰۰)