عطاپیشه

وضعیت: «در حال تأیید»
عطاپیشه ‎atâpiše‎ [جمع: عطاپیشگان]
(صفت) کسی که بخشندگی و هدیه دادن پول و مال به دیگران شیوۀ ثابت رفتار او است.
ق۸. بحر فیاض عطاپیشۀ درپاشش را / گرچه گویند کف امّا به‌حقیقت دریاست (جلال‌الدین یوسف اهل: فرائد غیاثی، ۱‏/۲۷۸؛ بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۵۶ش.‏) ║ ق۱۰. ای عطاپیشه که دریای سخا و کرمت / در تلاطم، همه گوهر به کنار اندازد (محتشم، ۱‏/۶۹۹‏) ║ ق۱۱. به فقر طعن توانگردلان عشق مزن / ادب گزین که عطاپیشگان تهی‌دستند (نوعی، ۱۷۰) ║ ۱۳۵۴ش. در این که محمد خان دشتی در زمان خود از دانایان بوده و از علوم ادبیت و عربیت و بدیع و تاریخ و نجوم آگاهی داشته و مخصوصاً در تواریخ مطالعات کافی به هم زده بوده و نیز از رجال بخشنده و عطاپیشۀ عصر خود به شمار می‌رفته‌است، حرفی نیست (نصرت‌الله فتحی: وحید، ش۱۷۸‏/۲۳‏) ║ ۱۳۸۹ش. از تو خواهانم چون کسی که از اینکه تو عطاپیشه‌ای و از آنچه پیش تو است کم نخواهد شد آگاه است (ابوالفضل هدایتی: الامالی، ۱‏/۴۲۹؛ نسیم کوثر، ۱۳۸۹ش.‏)