وضعیت: «در حال ویراستاری»
سپه‌شکن sepahšekan [جمع: سپه‌شکنان]
(صفت) (درمورد کسی) که سپاه دشمن را شکست می‌دهد.
ق۵. مجلس چنان همام ندارد جهان‌فروز/ میدان چنان سوار ندارد سپه‌شکن (ازرقی، ۵۹) ║ ق۶. علی‌ست روز مصاف و نبرد و کوشش و کین/ سر سپه‌شکنان بوعلی شجاع‌الدین (سوزنی۱، ۲۵۱) ║ ق۷. گشاده شست جفا ابروی کمان‌شکلش/ کشیده تیر مژه نرگس سپه‌شکنش (سیف فرغانی، ۲/۲۹۴) ║ ق۸. خورشید کو سپه‌شکن خیل انجم است/ هر شب رود ز ضربت تیغ تو در حصار (خواجو، ۴۰) ║ ق۹. چنین حصنی که تسخیر آن در سر ملوک گذشته نگذشته ... قهراً و قسراً به ضرب تیغ یلان سپه‌شکن صف‌آرای ... مفتوح شد (عبدالرزاق سمرقندی، ۲/۳۰۶) ║ ق۱۰. بهر شکست لشکر روم آن سپه‌شکن / چون با سپاه خویش چو سیلاب شد روان - نوعی به صدمه ریشهٔ ایشان ز بیخ کند /
کز باغ برکند خس و خاشاک باغبان (محتشم، ۱/۵۰۴)