وضعیت: «در حال ویراستاری»
سحرخوان saharxân
(صفت) ۱. (در مورد پرنده) که در هنگام سحر آواز بخواند.
ق۶. بلبل سرمست سحرخوان نگر/ غنچۀ مستور قدح‌گیر بین (جمال‌الدین اصفهانی، ۳۷۵) ║ ق۷. تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح/ همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم (سعدی۳، ۴۰۹) ║ ق۸. کدام یار که او بلبل سحرخوان را/ ز نوبهار دهد مژده جز نسیم بهار (خواجو، ۷۰۵) ║ ق۹. شنیده‌ام که به گل بلبل سحرخوان گفت/ که شکر نعمت صبح وصال نتوان گفت (جامی۱، ۲/۱۴۹) ║ ق۱۰. چو مرغان سحرخوان است ازبس ذوق فریادم/ به نور صبح در شک پرتو مهتابم اندازد (نظیری، ۱۲۹) ║ ق۱۱. لحنی که ناخنی به جگر آشنا کند/ در ناله‌های مرغ سحرخوان نیافتم (سنجر کاشی، ۲۴۵) ║ ق۱۲. بس‌که افسرده مرا هجر تو شب‌های فراق/ گوش بر نالهٔ مرغان سحرخوانم نیست (طبیب اصفهانی، ۹۳) ║ ق۱۳. بَدَل سرو چمان یار صنوبربالای/ نایب مرغ سحرخوان صنم رودزن است (یغما، ۱/۱۲۴)
۲. (در مورد کسی) که هنگام سحر به خواندن مناجات و دعاها با صدای بلند و آواز معمولاً زیبا بپردازد یا اذان بگوید.
ق۷. منادیان سحرخوان فغان برآوردند/ که باز خسرو انجم ره حصار گرفت (شمس طبسی، ۱۳) ║ هزاردستان برعادت سحرخوانان/ به نیم‌شب ز سر شاخ برکشید آوا (کمال‌الدین اصفهانی، ۲۰۶) ║ ۱۳۷۱ش. بعدازاین شناسایی اوقات جهت ادای فرایض بود که در ماه رمضان سحرخوان‌ها و اذان‌گوها و توپ‌چی‌های افطار ... و نمازهای پای دکان‌های کسب ریاکار و صدای خروس ... برای‌شان ساعت و نمودار اوقات روزوشبشان بود (شهری۱، ۴/۵۰۹)