فروسپوختن

وضعیت: «تأییدشده»
فروسپوختن ‎forusepuxtan, -so-‎
(فعل متعدی) ۱. راندن و هل دادن کسی یا چیزی به سمت زیر یا داخل معمولاً با زور و خشونت.
ق۵. باز دیگر باره بزدندش تا بدان چشمه انداختندش که آفتاب در وی فروشود. هفت شباروز اندر آن چشمه بماند. هر باری خواستی که برآید، فریشته‌ای بازش فروسپوختی (تفسیر عشر، ۵۳) ║ ق۶. هر دو سر دوش او را به‌زیر فروسپوزند تا استخوان ترقوه بدین‌طریق بیرون آید و به جای بازآید (جرجانی۱، ۶۱۳) ║ سپس نهادم گامی از آنکه زور نبود / سپوختند به دوزخ فرو نگونسارم (سوزنی۲، ۶۳)
۲. فشار دادن و فرستادن چیزی به سوی دیگر.
ق۵. دانۀ خرما که چو زیر مشتی خاک اندرکنندش و آب برو رسد، یک سرش به زمین فروشود و یک سرش به هوا برآید، و آنکِ او به زمین فرو شود، خاک و آب به خویشتن کشیدن گیرد و مر آن را از خاکی و آبی به صورت‌هاء چوب و برگ و لیف همی‌گرداند و به‌سوی آن سر دیگر به هوا همی‌فروسپوزد (ناصر خسرو۵، ۱۶۹)
۳. (معمولاً درمورد آلت تناسلی مردانه و برای تحقیر دیگری) فروکردن آن با زور در اندام جنسی یا مقعد دیگری و گاییدن او.
ق۵. چو بینی آن خر بدبخت را ملامت نیست / که برسِکیزد چون من فروسپوزم بیش (لبیبی: اسدی۲، ۶۲)