وضعیت: «تأییدشده»
ابذا(ء) ebzâ(’) [همآوا: ابزاء؛ <از عربی ابذاء>]
(اسم) فحش دادن.
ق۷. سلطان ... بر ناحیت دقوقا مشرف شد اهل آن ... زبان به شتیمت و ابذا دراز کردند (سیرت جلالالدین، ۱۳۸) ║ ق۱۰. کاهنی ... زبان طعن بر مذهب ارسطو دراز کرده، عبدة اصنام را بر ابذاء او اغواء نمود (خواندمیر۱، ۱/۱۶۵)