فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابتزاز

وضعیت: «تأییدشده»
ابتزاز ‎ebtezâz‎ [<عربی>]
(اسم) (هیئت و نجوم کهن) بیشترین تأثیر سیاره هنگامی که در یکی از برج‌های دوازده‌گانۀ دایرةالبروج قرار دارد.
ق۵. انطوا: آنچ است که یک برج اندر دو قسمت افتد، چنانک اندرنوردد؛ پس طلب دلیل و ابتزاز و انبازی از هردو خانه بنگری، چنانک اگر عاشر با تاسع افتد، دلیل از هردو بجوی و اگر با یازدهم افتد، رجوع با دهم بکنی (شهمردان۲، ۹۸) ║ ق۱۱. چون دوازدهم قمر یکی از کواکب سیاره واقع شود، مولود به عمر دراز کامیاب عیش باشد ... و چون درعین قوّت بُوَد و شهادت ابتزاز و سعادت شرف داشته‌ باشد، پادشاهی بزرگ یابد (علّامی، ۱‏/۵۲‏)

معنی ابتزاز | فرهنگ جامع زبان فارسی