وضعیت: «در حال تأیید»
مغفرت maqferat [املای دیگر: مغفرة؛ فعل همایند: کردن]
(اسم) ۱. بخشش و آمرزش گناهان به‌ویژه از سوی خدا ؛ اغتفار ۱؛ غفران۱.
ق۵. فراگرفت آدم از خدای خویش سخنانی، که آن سبب مغفرت و توبت او بود (سورآبادی۱، ۱/۵۹) ║ ق۶. نیاز پیش عطای تو منهزم گردد / چو پیش مغفرت آفریدگار گناه (جبلی، ۱/۴۲۸) ║ ق۷. سلطان از زلّت و عثرت او عفو و مغفرت عوض داد و او را به جان و مال امان فرمود (جوینی، ۲/۸۱) ║ ق۸. قباد معذرت ایشان به مغفرت مقابله کرد و پادشاه شد و بزرجمهر را وزارت داد (بناکتی، ۶۲) ║ ق۹. مغفرت وهّاب بی‌منت و فیّاض بی‌ظنّت بر او باد (میرخواند، ۲/۷۸۰) ║ ق۱۰. جهاد کرد و ره کفر بست بر اسلام / برای مغفرت خویش راست کرد اسباب (اسناد شاه طهماسب، ۴۹۴) ║ ق۱۱. در آ‌تشم بسوز که بی‌آبرو شدم / تا کی تو مغفرت کنی و من گنه کنم (طالب آملی، ۶۸۹) ║ ق۱۲. القصه بعد از گزاردن نماز جنازه، آن مغفور به انوار مغفرت کردگار را در همان باغ فیض‌آثار، به جوار خرقۀ متبرکۀ رسول خالق افلاک، چون گنج به خاک سپردند (حسینی منشی، ۵۹۶) ║ ق۱۳. گر به میدان ولایش اندر آیی مردوار / پوشی از رحمت زره وز مغفرت مغفر کنی (سروش، ۱/۶۶۲) ║ ق۱۴. تو بزرگی و من خطاکارم / از تو امید مغفرت دارم (ایرج میرزا، ۱۴۶) ║ ۱۳۰۹ش. التماس عفو از زحمات خود دارم و یک خواهش دیگرم این است که گاه‌گاهی طلب مغفرت از برایم بکنید (نواب رضوی، ۱/۲۴۶) ║ ۱۳۳۶ش. گفت دل قوی دار که خداوند دریای رحمت و مغفرت است، ولی اگر واقعاً دلت گواهی نمی‌دهد ممکن است تفألی بزنیم (جمالزاده۱۵، ۱/۱۷۶) ║ ۱۳۶۷ش. ضمن طلب مغفرت برای روح پرفتوح او این توفیق را به دست آوردم تا از جدّ بزرگوارم یادی کرده باشم (مسعود سالور، ۱۴۷) ║ ۱۳۹۹ش. هر دردی درمانی دارد و درمان دردِ گناه طلب مغفرت و آمرزش از درگاه الهی است (محمدجواد رودگر: پژوهش‌نامۀ معارف حسینی، ش۱۹/۲۱)
۲. پیش از اسم یا بن فعل می‌آید، صفت مرکب می‌سازد و معنای «بخشش و آمرزش گناهان به‌ویژه از سوی خدا» را به آن اضافه می‌کند ؛ غفران۲.
ق۷. مقالت دوازدهم در منزلت شهیدان مغفرت‌نوش که از مقاتلۀ غزا به شرف درجات برآیند (امیر خسرو۸، ۲۲۷) ║ ق۸. در رجب سنۀ ستّ و اربعین و خمسمائه، سلطان رخت اقامت از نزهت‌خانۀ دنیا به مغفرت‌سرای عقبی برد (حسینی یزدی، ۱۱۱) ║ ق۹. برحسب فرموده در پیشگاه ساحت خانقاه، متصل به صفّۀ جنوبی، قبه‌ای فلک‌مثال برافراختند و ایزارۀ آن را از رخام منقّش به زر و لاجورد مرتب ساختند و سردابه‌ای از برای مدفن مغفرت‌معدن بپرداختند (شرف‌الدین یزدی، ۲/۱۲۵۴) ║ ق۱۰. امیر نظام‌الدین علیشیر پس از تقدیم غسل و تکفین به اتفاق اشراف و اعیان هرات نعش مغفرت‌صفاتش را به عیدگاه هرات بردند (خواندمیر۳، ۲۷۲) ║ ق۱۱. هم به آب چشم خود کردند ترتیب وضو / مغفرت‌جویان که در وقت دعا بگریستند (بداؤنی، ۱/۱۰۲) ║ ق۱۲. وضو هرکس که می‌سازد از این آب / شود روز قیامت مغفرت‌یاب (سیّدا، ۲۷) ║ ق۱۳. روز سیّم وفات خاقان علیین‌آشیان جمهور امرا و اعیان سیاه‌پوش جنازهٔ مغفرت‌اندوز را زیب دوش کرده، به باغ لاله‌زار آوردند (خورموجی، ۳۷)