وضعیت: «تأییدشده»
ابراندود abrandud [<← ابر۱ + اندود (← اندودن)>]
۱. (ادبی) ⇅ ابرآلود۱.
۱۳۳۰ش. تو شنیدی که منم برخی شب / آری اما نه چنان ابراندود (بهار، ۱/۵۹۰) ║ ۱۳۸۵ش. بسیاری از شعرهای او را فضاهای ابراندود و جنگلی و کوه‌های مه‌آلود و جنگل‌پوش شمال ایران و شرایط زندگانی مردم آن سامان فراهم می‌آورد (اسماعیل خویی: گوهران، ش۱۳و۱۴/۶۹)
۲. (ادبی) ⇅ ابرآلود۲.
۱۳۳۴ش. و به ره / نی‌زن که دائم می‌نوازد نی / در این دنیای ابراندود راه خود را دارد اندر پیش (نیما یوشیج، ۵۰۵)
۳. (ادبی) ⇅ ابرآلود۳.
۱۳۷۳ش. آسمان ما چرا باید عبوس و سرد باشد / آفتاب من چرا می‌خواهی ابراندود باشی (یوسف‌علی میرشکاک: وبلاگ فردا: اینترنت)