وضعیت: «در حال ویراستاری»
مینوسرشت minuserešt
(صفت) ۱. (مجاز) (درمورد جایی) بسیار سرسبز و خرّم و زیبا.
ق۶. زمانه به‌کردارِ باغ بهشت/ زمین از گل و سبزه مینوسرشت (نظامی۷، ۳۳۹) ║ ق۷. به بار آمده باغ مینوسرشت / که باغی بدان‌گونه رضوان نکشت (ابن بی‌بی۱، ۳۳۲) ║ هردم از آن قلعهٔ مینوسرشت/ قلعهٔ فیروزه شده خشت‌خشت (امیرخسرو۷، ۳۳) ║ ق۹. برّه بر این مرتعِ مینوسرشت/ آمده با گاو به‌هم در چرا (ابن حسام خوسفی، ۴) ║ ق۱۰. بدین‌سان منظری مینوسرشتی/ نظرگاهش چنین خرّم‌بهشتی (عبدی بیک، ۱۰۰) ║ ق۱۱. در گلشنی گردن سربلندی می‌افراخت و در گلزار مینوسرشتی بار آسایش می‌انداخت (وحید قزوینی، ۵۱۹) ║ ق۱۲. عمارت چهارباغ را نمونۀ هشت‌بهشت و به آیین‌بندی و طرح چراغان رشگ چرخ مینوسرشت ساختند (مهدی استرآبادی۲، ۱۴۱) ║ ق۱۳. گفتی مگر قطعۀ مرزی از بهشت در آن عرصۀ مینوسرشت افتاده که، از وفور سبزه و ریاحینِ صحرا و طراوت آب و هوا، آبِ روی ارم را بر باد داده‌است (خاوری، ۲/۷۴۴)
۲. (کسی) که ذاتی پاک و رفتاری پسندیده دارد.
ق۱۴. شهی بود عاری ز هر خوی زشت/ نکوروی و خوش‌خوی و مینوسرشت (قاسمی کرمانی، ۳۶۱) ║ شهنشاه جم‌جاه مینوسرشت/ به تصویبِ مشروطه فرمان نوشت (قاسمی کرمانی، ۳۶۵)