ستمگری

وضعیت: «در حال ویراستاری»
ستمگری ‎setamgari‎ [فعل همایند: کردن]
← ستم‏۱.
ق۴. گفتا ستم کرد بر تو و داود به ستمگری مقر آمد (بلعمی۱، ۵۵۳) ║ ق۶. خالی مباد عرصۀ عالم ز عدل تو/ تا پیشۀ زمانۀ جافی ستمگریست (مجیر، ۲۹۶) ║ ق۷. من از ظلم و ستمگری کردن بریشان بی‌نیازم و از تعدی به زیردستان در غایت احتراز (تاریخ شاهی، ۹) ║ ق۸. هرچند ستمگری تُرا خوست/ کم کُن ز بدی که آن نه نیکوست (ابن یمین، ۵۵۷) ║ ق۹. به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت/ به خط لبت سَبَق روح‌پروری آموخت (جامی۱، ۲‏/۵۰۵‏) ║ ق۱۰. اکنون که کار عشق من از امتحان گذشت/ آن غمزه را ستمگری آموختن چه بود (میلی، ۷۹) ║ ق۱۱. تا فرش عدل او شده زینت‌گر زمین/ برچیده دست ظلم بساط ستمگری (طالب آملی، ۱۰۹) ║ ق۱۲. گردون که یک‌چند بنای مدارا با آن‌ها نهاده بود باز آغاز ستمگری کرد و چرخ بی‌مروت رسم جفاهای فراموش‌کرده را به یاد آورد (نامی اصفهانی، ۶۱) ║ ق۱۳. نه هرکه دم ز وفا زد کند وفاداری/ نه هرکه کرد جفائی ستمگری داند (نورعلی‌شاه، ۵۲) ║ ق۱۴. گشتیم ما مهاجر و بدبخت و دربه‌در/ گردون به ما نمود نهایت ستمگری (عشقی، ۳۳۲) ║ ۱۳۰۹ش. حالا می‌دانم که خدا با یک زهرمار دیگری در ستمگری بی‌پایان خودش دو دسته مخلوق آفریده: خوش‌بخت و بدبخت (هدایت۴، ۳۴) ║ ۱۳۴۰ش. با ستمگری مخالفم، ولی در مقابل آن هیچ کاری از دستم برنمی‌آید (صادقی، ۲۲۳) ║ ۱۳۶۳ش. مادرم چون می‌دانست که برادرم گاهی زور می‌گوید، به حمایت من برمی‌خاست و می‌کوشید ستمگری برادر را جبران کند (علوی۸، ۱۱۵) ║ ۱۳۸۰ش. این مَثَل هنگامی به کار می‌رود که بخواهند در جسارت یا ستمگری یا خشم و تندخویی کسی مبالغه کنند (شهیدی، ۶۵۷)