دون

وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
دون۲ ‎dun‎ [گونۀ دیگرِ دونه]
‌یک‌. ⇐ دونه.
۱۳۴۳ش. مرغا را دون می‌ریزم/ پیش ژولی نون می‌ریزم (روحانی، ۲۷۳) ║ ۱۳۴۷ش. بی‌بی رفت سرقفسه‌اش و بعد برگشت و گفت ... بیا این دونو از دستم بخور (امیرشاهی۲، ۲۲) ║ ۱۳۶۳ش. کوکب‌خانم تا آخرِشب پیش ما ماند، که پسرش آمد دنبالش و او هم خواه‌ناخواه جا خالی کرد... بی‌بی رفت پیش مرغ‌ها... جلوشان دون ریخت چرتشان پرید و قُدقُد کردند... عکس ماه افتاده‌بود تو آب (مرادی کرمانی، ۳۱۸)
‌دو‌. (صفت) (غلات به‌ویژه برنجی) که بعد از پخته شدن مخصوصاً وسط آن هنوز کمی سفت باشد به‌طوری که در زیر دندان حس شود.
۱۳۷۹ش. دان یا دون: صفت برنج یا دانه‌ای که پس‌از پخته شدن سفتی آن زیر دندان احساس شود (دریابندری۱، ۲‏/۱۸۴۸‏)