وضعیت: «در حال ویراستاری»
مهسرشت mahserešt
(صفت) ۱. (مجاز) (کسی) که چهرهاش مانند ماه درخشان و زیبا است.
ق۱۲. مطلع خورشید رخسار تو را ای مهسرشت/ بر بیاض دیده میباید به خون دل نوشت (نجیب کاشانی، ۷۵۰)
۲. (مجاز) بسیار درخشان و تابان.
ق۱۳. طرّقوا بانوی بهشت آمد/ طرّقوا نور مهسرشت آمد (تعزیه، ۱/۲۹۸)