فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

عصیان‌طلب

وضعیت: «در حال ویراستاری»
عصیان‌طلب ‎osyântalab,es-‎
(صفت) (کسی) که خواهان و دوستدارِ انجام گناه است.
ق۱۲. عصیان‌طلب افتاد ز بس مرحمتِ او/ چون نامه سیه شد ز گنه، روی سفید است (نجیب کاشانی، ۱۰۷) ║ ق۱۳. مغفرت آری بود عصیان‌طلب/ چون که عصیان شد ظهورش را سبب (احمد نراقی، ۱۰۲)