وضعیت: «در حال ویراستاری»
کلاشی kallâši [فعل همایند: کردن، نمودن]
(اسم) خواستن و گرفتن پول یا چیزی از دیگران با اصرار و سماجت یا فریب‌کاری ؛ استکلاش.
ق۱۴. همتش جز پی اخازی و کلاشی نیست / در بساطش به‌جز از مرتشی و راشی نیست (ایرج میرزا، ۲۱۴) ║ ۱۳۲۱ش. اگر پول انگلیس نبود، کلاشی و مفت‌خوری را در این مملکت ترویج و به عناوین مختلفه ... پول در میان اشخاص متفرقه تقسیم ... نمی‌فرمودید (عبداللّه مستوفی، ۳/۴۵) ║ ۱۳۳۴ش. از هرکه توانسته‌است کلاشی و کلاه‌برداری کرده (نفیسی۱، ۲۱۰) ║ ۱۳۴۴ش. دیدم این دریافت وجوه از جانب خدام یک بار و دو بار نیست و هرکدام ... چندین بار رفته، مراجعت می‌کنند و پولی اخذ می‌نمایند؛ مخصوصاً رئیس خدام که تنگه‌اش با کمتر از پنجاه دنیار خورد نمی‌شد. تا سه بارش را خودم دیدم که کلاشی نمود (شهری۶، ۱/۲۲۰) ║ ۱۳۷۹ش. همه‌ش کلاشی! همه‌ش حقه‌بازی! چند دفعه افزایش؟ چند دفعه مابه‌التفاوت؟ بابا، به خدا، به پیغمبر، به این کار میگن جیب‌بری (محمود۲، ۱/۳۷۰)