فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

صوفی‌سرشت

وضعیت: «در حال ویراستاری»
صوفی‌سرشت ‎sufiserešt‎
(صفت) (کسی) که منش، رفتار و ویژگی‌های صوفیان را دارد.
ق۱۰. تویی صوفی‌سرشتِ زهدپیشه/ ردا افکنده در گردن همیشه (وحشی، ۴۴۶) ║ ق۱۲. در طریقت بود چون صوفی‌سرشت این خاک، از آن/ تاجی از این چارسو بر فرق آن بگذاشت شاه (نجیب کاشانی، ۶۲۱)

معنی صوفی‌سرشت | فرهنگ جامع زبان فارسی