وضعیت: «تأییدشده»
ابژکتیو obžektiv [گونۀ دیگر: ابژکتیف؛ <از فرانسوی objective>]
یک. (صفت) (فلسفه) مربوط به چیزی که مستقل از ذهن فاعل شناسا (سوژه) است و در جهان خارج وجود دارد؛ عینی؛ متضاد: سوبژکتیو.
۱۳۲۴ش. اوزان شعری ما ... به کار وصف‌های ابژکتیو که امروز در ادبیات هست، نمی‌خورند (نیما یوشیج: آرین‌پور۲، ۶۱۱) ║ ۱۳۴۰ش. خود را سخت وابستۀ حادثه یافتن، ابژکتیو بودن بیان و سوبژکتیو بودن حادثه و تهیۀ طرح قصه ... از مشخصات ویلیام فالکنر است (اخوان ثالث: آرش، ش۲/۸۴) ║ ۱۳۷۶ش. مردمان ... آگاهی‌هایی بالنسبه ابژکتیو ... دربارۀ امر واقع به‌دست می‌آورند و اطمینانی نسبتاً پایدار به بخشی از حقیقت در حرف خود پیدا می‌کنند (مقصود فراست‌خواه: کیان، ش۳۶/۳۵) ║ ۱۳۹۰ش. هرکس تجربه را به‌صورت پدیده‌ای آزمایشگاهی و ابژکتیو در نظر بگیرد، آن را از ماهیت واقعی خود ... منتزع کرده‌است (سنایی ـ حمزه‌ایان: معرفت فلسفی، ش۳۱/۱۵۷)
دو. (اسم) (فیزیک) عدسی یا آینه‌ای در ابزارهای نوری، مانند دوربین عکاسی و تلسکوپ که با استفاده از اولین پرتوهای نور بازتابیده از جسم روبه‌روی خود، تصویر اولیۀ جسم را تشکیل می‌دهد؛ عدسی شیئی؛ قس: اکولر (دارای معادل مصوب فرهنگستان، ۱۳۸۱، شیئی).