فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ستیزکار

وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزکار ‎setizkâr, setizgâr‎
⇐ ستیزه‌کار.
ق۵. ما خواندن این قرآن بر زبان تو، یا محمد، آسان کرده‌ایم «لتبشر به المتقین» تا بدین قرآن مژدگان دهی مر موحدان را، و امید نمایی‌شان به رحمت‌ها، «و تنذر به قوماً لداً» و تا بترسانی بدین قرآن مر مردمان ستیزکار را و داوری‌گوی و ناپدیرنده مر پندهای ترا (تفسیر عشر، ۹۵) ║ ق۶. عَنِیدٍ: ستیزکار (قرآنِ ۳۶: فرهنگنامۀ قرآنی، ۳‏/۱۰۵۳‏) ║ ق۷. غَلِیظًٌٍ: ستیزکار (قرآنِ ۷۵: فرهنگنامۀ قرآنی، ۳‏/۱۰۷۳‏) ║ ق۹. در آن موضع خبر آوردند که در دره‌های کوه سوالک _که آن را یک لک و دانگی از هندوستان می‌نهند_ گبران بسیار از هندوان ستیزکار بدکردار جمع شده‌اند (شرف​الدین یزدی، ۱‏/۹۵۸‏) ║ ق۱۱. لُدًّا: ستیزکاران (قرآنِ ۱۲۳: فرهنگنامۀ قرآنی، ۳‏/۱۲۵۶‏) ║ ق۱۴؟. منّت خدای را که سپهر ستیزکار/ بگرفت بر مدار دل دوستان مدار (محمدابراهیم بصیر: علی جناب: رجال و مشاهیر اصفهان، ۱۴۱؛ شهرداری اصفهان، ۱۳۸۵) ║ ۱۳۸۶ش. من دوستدار درستی و نیکی و ستیزکار ناروایی و نامردمی‌ام (محمدرضا سنگری: آینه‌داران آفتاب، ۱۲۷۸؛ شرکت چاپ و نشر بین‌الملل، ۱۳۹۰)

معنی ستیزکار | فرهنگ جامع زبان فارسی