وضعیت: «در حال ویراستاری»
بی‌عفاف biefâf, -a-
(صفت) (کسی) که از کارهای حرام و ناپسند و غیراخلاقی مانند رابطۀ نامشروع اجتناب نکند.
۱۳۳۰ش. شرم چون رفت، رفت عفت هم / تقوی و مردی و فتوت هم - مرد بی‌شرم بی‌عفاف شود / حیله سازد، دروغ‌باف شود (بهار، ۲/۸۶۳) ║ وان زن بی‌عفاف و پرحیله / یک قر و صدهزار غربیله ـ گفته هر روز راز با مردی/ خفته هر شب کنار نامردی (بهار، ۲/۸۷۰) ║ ۱۳۴۷ش. او ... در این مرحله هزار مرتبه خود را از وی ضعیف‌النفس‌تر و بی‌عفاف‌تر و ناخوددارتر می‌بیند (شهری۴، ۷۹)