فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

اباره

وضعیت: «تأییدشده»
اباره ‎ebâre‎ [گونۀ دیگرِ ابارت؛ هم‌آوا: عباره]

اباره کردن
نابود کردن؛ از بین بردن.
ق۱۲. آن گروه ... کاشان و لنگرود را اباره و بر سر و جان سکنه خاک جفا و آتش عدوان اثاره و اناره کرده (مهدی استرآبادی، ۷۱۶)

معنی اباره | فرهنگ جامع زبان فارسی