رفقا(ء)

وضعیت: «در حال ویراستاری»
رفقا(ء) ‎rofaqâ(’)‎ [جمعِ رفیق]
جمعِ رفیق.
ق۶. در سفری بودیم و یکی را از رفقاء ما سر بشکستند (میبدی، ۲‏/۵۱۸‏) ║ ق۷. ایشی خاتون خوار خود را در نکاح وی آورد و تسلیم کرد و سبب آنکه قتل ادک خان را به مواطات امراء خود حواله کرده بود، رفقای او از او مستوحش شدند (سیرت جلال​الدین، ۱۰۰) ║ ق۸. چون با جماعت در راه رَوَد موافقِ رفقا باشد (باخرزی، ۲‏/۱۵۹‏) ║ ق۹. حضرت سلطان غازی بعد از مفارقت رفقا، در این قریه مجروح و مأیوس مانده بود (معین‌الدین نطنزی، ۱۲۳) ║ ق۱۰. در محلی که قدم در سفینه نهاد، تیری گشاد یافته، زورق حیات او را غریق دریای فنا گردانید و قریب به هشتاد نفر نیز از رفقای او کشته گردیدند (روملو، ۲‏/۸۹۲‏) ║ ق۱۱. مولانا ضمیری بعد از استماع و استحسان خود و رفقا، دُرّ از دریای دل بر لب آورده، سفتن آغاز کرد (فخرالزمانی، ۱۵۷) ║ ق۱۲. آمد بیرون قلعه دید رفقایش منتظرند. چون چشم آن‌ها به بتان افتاد، خود را در قدم او انداختند (حسین کرد، ۱۷۸) ║ ق۱۳. حاجی‌ سلیمان‌ خان را با دوازده نفر از اشرار دستگیر کردند و از این دوازده نفر سایر رفقای ایشان را معلوم نمودند (اعتمادالسلطنه۵، ۲‏/۱۱۳۶‏) ║ ق۱۴. ای رفقاء، مگر به شما هیچ خبری نمی‌رسد از آن قباحاتی که انگلیس‌ها در خاک محکوم و مظلوم ایران می‌کنند (قبالهٔ تاریخ، ۱۶۸) ║ ۱۳۰۰ش. ما ماندیم و رفقا و سرما و برفِ ازخدابی‌خبر (جمالزاده۱، ۵۹) ║ ۱۳۳۴ش. اسمال در این‌ میان، رفقا را دورِ خود گِرد آورده، دلداری می‌داد، سفارش می‌کرد (مدنی۲، ۱۲) ║ ۱۳۶۱ش. دبیرِ کلِ حزبِ کمونیستِ فرانسه اعلام می‌کرد کارگرانِ فرانسه هرگز این کلاه سرشان نخواهد رفت که با رفقای آلمانی خودشان جنگ کنند (فولادوند، ۹۱) ║ ۱۳۷۷ش. استپان کار چندانی به این کارها نداشت، کاکل را شانه می‌زد، می‌رفت سراغ رفقاش که با هم سیگاری دود کنند و پاسوری بزنند و ته‌وتوی خبرهای خوتور را درآرند (شاملو۱، ۱‏/۶۷‏)