وضعیت: «در حال تأیید»
شفقت‌بار šafeq(q)atbâr, -šafa-
(صفت) ← شفقت‌آمیز.
۱۳۱۶ش. با لحن شفقت‌باری به دوستش می‌گفت: امیدوارم بتوانی موقعیّت خود و مولای مرا درک کنی و در این مشکلی که پیش آمده‌است، صبر و متانت پیش گیری (مؤتمن، ۹) ║ ۱۳۷۹ش. جمهور مردم گاه به لحنی شایستۀ مخاطبان اشرافی پناه می‌بردند (همچون میرابو) و گاه به لحن مرثیه‌وار انسان‌گرایی سرخورده و فردگرایی مزاحم در میان مغلوبان (چون ورژینو) و گاه به نوعی لحن شفقت‌بار معصومانه و حق‌به‌جانب (همچون روبسپیر) (سیما ذوالفقاری: نامۀ فرهنگ، ش۳۶/۸۶) ║ ۱۳۹۱ش. جملۀ طعنه‌آمیز و در عین حال شفقت‌بار «استاد، استاد است» در چنین فضایی بر زبان ابوسعید جاری شده‌است (محسن بابایی: پاژ، ش۹/۸۱)