وضعیت: «در حال تأیید»
مستکبری mostakberi
(اسم) ← استکبار۱.
ق۵. حجّت پیش آور و برهان مرا / جنگ چه پیش آری و مستکبری؟ (ناصر خسرو۱، ۱/۵۵) ║ ق۶. شاعری بگذار و گِرد شرع گَرد از بهر آنک / شرعت آرد در تواضع، شعر در مستکبری (سنایی۱، ۶۵۸) ║ ق۷. ز نخوت بر او التفاتی نکرد / جوان سر برآورد کای پیرمرد ـ تکبر مکن چون به نعمت دری / که محرومی آید ز مستکبری (سعدی۱، ۱۷۶) ║ ق۱۰. افسر از خاک دری سازم که در اول قدم / می‌بَرَد از سر، خیال سجده‌اش مستکبری (نظیری، ۴۹۷) ║ ق۱۱. گر نداری سرخ‌رو خود را به آب اُسجدوا / طوق شیطانت به گردن افکند مستکبری (شفائی، ۱۴۸) ║ ق۱۲. با همه پستی دلا، تا چند لاف برتری؟ / داد از این بی‌حاصلی، فریاد از این مستکبری (تأثیر، ۳۰) ║ ق۱۳. نه کبر ورزد و نه نکو آیدش ز کبر / باآنکه میر درخور مستکبری بوَد (سروش، ۱/۱۶۵) ║ ۱۳۰۵ش. نه نشان از شاه در آفاق و نه نام از گدا / نز تواضع اسمی و نه رسمی از مستکبری (حسن وحید دستگردی: ارمغان، دورۀ هفتم، ش۱/۳۶) ║ ۱۳۳۰ش. این‌همه صنعتگری‌ها، ای پسر بهر تو نیست / چند از این نخوت‌فروشی چند از این مستکبری (بهار، ۱/۳۶۵) ║ ۱۳۹۴ش. هرگاه آدمی به ثروت و نعمت رسید، باید از خودبرتربینی و تکبر دوری کند و شکرگزار این نعمت باشد؛ زیرا غرور و مستکبری باعث محرومیت و زوال نعمت می‌شود (آرتا - نورایی: پژوهش‌نامۀ علوی، سال ششم، ش۱/۱۶)