فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابرگردش

وضعیت: «تأییدشده»
ابرگردش ‎abrgardeš‎ [<← ابر۱ + گردش>]
(صفت) (مجاز) (درمورد اسب) که در حرکت مانند ابر سریع و چالاک است.
ق۶. بادیست کوه‌پیکر و کوهیست بادپای / برقیست ابرگردش و ابریست برق‌بار (امیر معزی، ۳۴۹) ║ ابرگردش صخره‌گذار، هامون‌نورد وهم‌سیر، آتش‌طبع ... به وقت زین زمین‌سکون و به هنگام گردش آسمان‌حرکت ... چون ابر می‌رفت و چون برق همی‌جست (ظهیری۱، ۸۲)

معنی ابرگردش | فرهنگ جامع زبان فارسی