وضعیت: «در حال ویراستاری»
وحشت‌زده vahšatzade
یک. (قید) با نگرانی و ترسِ بسیار.
ق۹. این نکته بگفت و شد شتابان/ وحشت‌زده روی در بیابان (جامی۳، ۲/۲۸۷) ║ ق۱۱. حیرت به تماشا چقدر رام برآید/ وحشت‌زده چون خیل غزال آن صف مژگان (اسیر شهرستانی، ۳۸۷) ║ ق۱۲. ذوالفقار خان، وحشت‌زده و حیران، یک جانب سرای را رخنه کرده و اسبی به دست آورده، با دو سه نفر مُعدّین خویش راه فرار در پیش گرفته (نامی اصفهانی، ۲۳۱) ║ ۱۳۰۵ش. ساکنینِ عمارت بار دیگر وحشت‌زده از جای برخاستند (مشفق۲، ۲۰) ║ ۱۳۳۷ش. استاد سمعان وحشت‌زده او را نگاه کرد و با خنده‌ای اجباری از اطاق بیرون رفت (پزشکزاد۵، ۳۳) ║ ۱۳۶۷ش. همه وحشت‌زده خانه را زیر و رو می‌کردند (روانی‌پور۳، ۱۶۳) ║ ۱۳۸۲ش. شاید همان لرزه بود که سرهنگ را وحشت‌زده از جا پراند (کریمی، ۳۰۴)
دو. (صفت) (کسی) که از چیزی یا کسی به شدت ترسیده‌است؛ ترسان و ترسنده ؛ باوحشت ۲؛ وحشت‌آلود ۱؛ وحشت‌اندیش ۲؛ وحشت‌بار ۲؛ وحشت‌پذیر ۲؛ وحشت‌دیده؛ وحشت‌ساز؛ وحشت‌شعار ۲؛ وحشت‌مآثر؛ وحشتناکیک. ۱.
ق۱۰. سوی وحشت‌زدگان بس به سیاست نگرَد/ کار بسمل ز نگاهیش به تپیدن نرسد (نظیری، ۱۳۸) ║ ق۱۱. هرچند ز بی بال و پری خانه‌نشینیم/ چون آهوی وحشت‌زده در دامن دشتیم (صائب، ۵/۲۸۶۵) ║ ق۱۲. تاب الفت نتوان یافت به سررشتۀ عمر/ صبح وحشت‌زده را جوش نفَس گرد رم است (بیدل، ۱/۶۸۳) ║ ق۱۳. از شدّت افکار و هجوم اندوه خاطرِ وحشت‌زده به هیچ چیز اُنس نمی‌گرفت و شب‌ها خواب و آرام نبود (عبداللطیف شوشتری، ۴۶۴) ║ ق۱۴. حکماً باید تبعیدشدگان را بخواهی و الان بروید از این آقایان ترضیه، و شهر هم از وحشت‌زدگان استمالت نمایی (محمد کمره‌ای، ۱/۷۲۷) ║ ۱۳۰۵ش. مردم تهران سخت وحشت‌زده شده بودند (مشفق۲، ۲۲۶) ║ ۱۳۳۷ش. دو نفر در میان نگاه‌های وحشت‌زدۀ اهالی، که پشتِ پنجره‌ها کمین کرده‌اند، به یک‌دیگر نزدیک می‌شوند (پزشکزاد۴، ۱۱۹) ║ ۱۳۶۸ش. مرد چهرۀ وحشت‌زده‌ای دارد، خاک‌آلوده و خسته است (درویشیان۱، ۲/۹۸۸) ║ ۱۳۸۲ش. مردم وحشت‌زده به‌نحوی پراکنده شعار می‌دادند (ایران۳، ش۲۷۲۹/۱۲)