وضعیت: «در حال تأیید»
ستا(ی) setâ(y)
(فعل) ۱. بن مضارعِ ستاییدن، ستودن.
۲. بن مضارع فعل که به دنبال اسم می‌آید، صفت مرکب می‌سازد و در مجموع بر کسی دلالت می‌کند که آن اسم را ستایش می‌کند.
ق۵. همی ستود نداند تو را چنان‌که تویی/ زبان مادح و اندیشۀ ملوک‌ستای (فرّخی، ۳۷۲) ║ ق۶. خالق‌ستای باش قوامی به جان و دل/ مَستای خلق را که نباشد در آن ثبات (قوامی، ۱۵۷) ║ ق۷. ستایشت به‌حقیقت ستایش خویش است/ که آفتاب‌ستا چشم خویش را بستود (مولوی۱، ۲/۲۲۷)