وضعیت: «تأییدشده»
ابرسان abrsân [<← ابر۱ + -سان>]
یک. (قید) ۱. (مجاز) با خشم و خروش بسیار.
ق۶. سومنات ظلم را محمودوار / برق زد تا ابرسان آمد به رزم (خاقانی۱، ۴۹۵)
۲. (مجاز) با اشک بسیار، مانند بارانی که از ابر ریزد.
ق۷. در هوای معرکه چون ابر و برقی لاجرم / گه بگریی ابرسان و گه بخندی برق‌وار (فرید احول، ۷۴) ║ ق۸. از گل روی تو چون یاد کنم در چمن / نعره زنم رعدوش، گریه کنم ابرسان (اوحدی، ۳۱۲) ║ ق۱۱. بر گل محمود اگر گرید شفائی ابرسان / خوشه‌خوشه سنبل زلف ایاز آید برون (شفائی، ۶۷۹)
۳. (مجاز) با بخشندگی و سخاوت بسیار.
ق۱۲. فیض اهل دل بباید بهر خاص و عام، عام / ابرسان فیاض شو در انجمن بر خار و گل (لامع، ۴۰۴)
دو. (صفت) (مجاز) ⇅ ابرسانیک. ۳.
ق۶. روزی که در ابرسان یمینت / برق گهر یمان ببینم (خاقانی۱، ۲۷۱)