وضعیت: «در حال ویراستاری»
مرافقت morâfeqat [گونۀ دیگر: مرافقه؛ فعل همایند: جستن، داشتن، فرمودن، کردن، نمودن، ورزیدن]
(اسم) ۱. (درمورد کسی) کمک و همراهی کردن یا مشارکت با او در انجام کاری.
ق۵. وقتی جمعی از صوفیان قصد زیارت کردند. ترسایی شبیه صوفیان به ایشان مرافقت کرد و حال خود پوشیده می‌داشت (خرقانی، ۱۳۶) ║ روح آدمی غریب است اینجا واصل وی از بهشت است و کار وی مرافقت ملأ اعلی است و قرارگاه و وطن وی آن عالم است (غزالی۳، ۲۵) ║ ق۶. در مامضیِ شهور و سنین، اشتری و گرگی و روباهی در راهی مرافقت نمودند (ظهیری، ۴۹) ║ این معنی به کثرت حشم و سطوت خدم و مرافقت اعوان و موافقت اخوان حاصل آید (محمد ملطیوی۱، ۳۳۴) ║ ق۷. همه وقت در ظلمت آن بود که در عرصۀ گیتی کدام مدبر را یابد که او هم بدین علت معلول باشد و بدین کار بی‌سامان مشغول، تا به‌واسطۀ مصاحبت و مرافقت او، این مرض مزمن را معجونی آمیزد و این شکل مشکل را قانونی انگیزد (تاریخ شاهی، ۱۵۵) ║ ق۹. متعین است که تکفل و تعهد این امر را من به نفس خود بنمایم و شما را در این سفر محمودالاثر با من مصاحبت و مرافقت لازم است (خنجی۳، ۳۴۴) ║ ق۱۰. دراثنای طی منازل، جمع کثیری که تفصیل ایشان موجب تطویل می‌شود، به سعادت مرافقت حضرت رسالت فایز گشتند (حافظ حسین، ۲/۴۸۳) ║ الیاس (ع) نیز در آن سفر با او مرافقت فرمود و ایشان به آب حیوان رسیده و از آن آشامیده، جاوید زنده ماندند (خواندمیر۱، ۱/۴۲) ║ ق۱۱. صوفیان خلیفه دیوانگی تازه‌تر از آن کرده، خود را با چند نفری از غازیان که به مرافقت او مقید شده بودند، به حصار ویرانه‌ای که درحوالی جنگ‌گاه بود، انداخته، خود را بی زاد و ذخیره محصور دشمن گردانیدند (اسکندر بیک، ۱/۱۰۶) ║ چون شمایل ما از یک سَلَب است و تناسب ما از یک طلب، باید با هم موافقت ورزیم و با یکدیگر مرافقت جوییم، چه کار تو بی من میسّر نشود و راه من بی تو سپری نگردد (کنزاللطایف: عبید، ۳۹۰) ║ ق۱۲. ازسبب موافقت و مرافقت خوانین و سرکردگان آن مملکت با آزاد خان افغان، شوکت کاظم خان بر هم شکسته (گلستانه، ۱۸۹) ║ ق۱۳. محمدی خان بیگ، غلام خاصۀ شریفه، به رسم سفارت و مرافقت وی روان گردید (ابوالحسن قزوینی، ۷۲) ║ سه فرزند ارجمند نواب، عباس میرزا و محمدقلی میرزا، حسین‌علی میرزا را به خود اختصاص داده، به حرم‌سرای خاص سلطانی برده، به دایگان سپرده، در تربیت آن موالید ثلثه با آبای سبعه مظاهرت و مرافقت می‌ورزید (رضاقلی خان، ۹/۲۲۶) ║ ق۱۴. خود به مرافقت صالح خان از راه سروستان و رونیز و نیریز به سمت یزد روانه گردید (حسن فسایی، ۱/۵۸۶) ║ ۱۳۴۴ش. خواهش کرد که چهار بعد از ظهر، به سراغم آمده، به گردشم ببرد و این دو روزی را که در استانبول می‌باشم، مرافقت داشته باشد (شهری۶، ۲/۵۹۲) ║ ۱۳۶۸ش. حالتش خصمانه و در جبهه‌گیری، یا دوستانه و مرافقت می‌باشد؟ (شهری۲، ۳/۲۰۲) ║ ۱۳۷۵ش. نخست، سیمای پریده‌رنگ محجوبانه‌ای، دائربر مرافقت به حزب توده نشان داد (ندوشن، ۳/۹۶)
۲. ارتباط محبت‌آمیز و صمیمانه که بین دو یا چند نفر برقرار است.
ق۶. میان قوام‌الدین و عزیزالدین ابونصر، که مستوفی سلطان محمود بود، اسباب اتحاد و مخالصت و موافقت و مرافقت احکامی تمام داشت. چون وزارت بر قوام‌الدین تقریر کردند، الفت به وحشت بدل شد (ابوالرجاء۱، ۴۶) ║ ق۷. میان شاه زاولستان و رای قنّوج مصادقتی بود و آخر آن صداقت به دشمنی و آن مرافقت به مفارقت انجامید (عوفی۳، ۵۴) ║ ق۸. متصرفه در میان آن گروه رفته بازآمد و الفجرگویان عن درک الادراک، ادراک بر یاران خواند و بر قلۀ کوه نیز وهم و حافظه با دلی خسته و خاطری شکسته بنشستند و سلسلۀ مصاحبت و مرافقت بگسستند (حسن کاشانی، ۹۰) ║ ق۹. محبّ و محبوب، یعنی یوسف و یعقوب علیهما السلام، بر تخت سلطنت دست مؤانست در گردن مرافقت درآورده (معین‌الدین فراهی، ۶۹) ║ ق۱۰. هرچند اتفاق مباسطت مراسلات و مفاتحت مخاطبات با آن خلافت‌منقبت عالی‌صفات نیفتاده، اما تواتر مکارم اخلاق و تظاهر آثار میامن وفاق و محاسن اشفاق آن قدوۀ سلاطین آفاق همواره محرک دواعی اشواق به موافقت و مرافقت بوده و هست (اسناد شاه طهماسب، ۳۰۷) ║ ق۱۲. روزگاری با میرزا مهدی خان مصنّف تاریخ نادری به سر برده است و مدت‌های مدید با او طریق مرافقت سپرده و طرز نکته‌پردازی و عبارت‌آرایی او را فراگرفته، بلکه مطلب را از او بهتر و رنگین‌تر می‌نویسد و در مدّعانویسی ید بیضا می‌نماید (حسینی منشی، ۴۴) ║ ق۱۴. خیلی صحبت شد، اما ابداً غیر از حال مرافقت و ملایمت در بین حاصل نشد (محمد کمره‌ای، ۱/۴۰۵)
مرافقت افکندن
(درمورد کاری) که باعث ایجاد ارتباط دوستانه و نزدیک میان دو یا چند نفر شود.
ق۷. سفر میانِ من و او مرافقت افکند / که همرهی سبب اجتماع او و من است (دهستانی، ۲/۶۴۸)
مرافقت انداختن
(درمورد کسی) ارتباط دوستانه و نزدیک با او برقرار کردن.
ق۱۳. دیگر آنکه با اتّحاد دولتین ایران و روس، چنان با کارداران روسیه موافقت و مرافقت انداخته و چنان بازنموده که این دو دولت از در نفاق است (لسان‌الملک سپهر، ۲/۹۰۶)
مرافقت داشتن
(درمورد کسانی) ارتباط دوستانه و نزدیک با یکدیگر داشتن.
ق۱۰. هفت تن از اهل‌اللّه در یک زمان بوده‌اند و با هم موافقت و مرافقتِ تمام داشته‌اند و می‌تواند بود که در یک زمان نبوده باشند (حافظ حسین، ۱/۳۷۳) ║ ق۱۳. غصن ثانی، میرزا عبدالرزاق، که با شاه خلیل‌الله، پدر آقا خان محلاتی، سال‌های دراز سمت مصاحبت و مرافقت داشته و به مناسبتی در همدان رحل اقامت انداخته (ضرّابی، ۳۸۶) ║ چون افراسیاب خان باجلان بعد از وفات شاهنشاه غازی، در محال بروجرد، آغاز ترکتازی نموده، مصدر بسیار شرارت و شطارت بود و با بزرگان بختیاری نیز مرافقت و موافقت داشت (لسان‌الملک سپهر، ۳/۱۰۰۰)