ابرآلود

وضعیت: «تأییدشده»
ابرآلود ‎abrâlud‎ [<← ابر۱ + آلود (← آلودن)>]
(صفت) ۱. (درمورد آسمان، هوا و مانند آن‌ها) پوشیده از ابر؛ ابری.
ق۶. چشمۀ آفتاب ابرآلود / تشت شمعی میان تودۀ دود (سنایی۲، ۴۸۸) ║ ۱۳۲۹ش. پاریس که اصلاً هوای آفتابی کم دارد و همه به هوای ابرآلود آن عادت دارند (انجوی شیرازی: کتیرایی۲، ۲۶۸) ║ ۱۳۵۸ش. آسمان ابرآلود بود (یونسی، ۲۲۸) ║ ۱۳۷۴ش. یک بعدازظهر ابرآلود پاییزی بود و باد ملایمی می‌وزید (دولت‌آبادی۲، ۱‏/۱۱۵‏)
۲. (مجاز) (درمورد چیزی) که باعث غم و اندوه یا همراه با آن است.
۱۳۵۴ش. رستم ‌خان ... در صفحات جویبار به نواختن سه‌تار و پنج‌تار و خواندن دودانگی ابرآلود و غم‌انگیز ... شهرت یافت (احسان طبری۱، ۱۹۹)
۳. (مجاز) (درمورد کسی) ناراحت و غمگین.
۱۳۵۸ش. خاطرۀ غم‌بار خوب‌ترین هم‌پیمان تو ... که ... کشته ‌شد پیوسته روح پاک تو را ابرآلود کرده‌است (ابراهیمی۱، ۶‏/۲۳‏) ║ ۱۳۸۲ش. ابرآلود شدم از آن بابت که ... به یاد آه ناتمامی می‌افتم که هنوز هم حضور سنگین، ولی آشنای خود را در غربت مطبوعاتی بودن این دیار به رخ می‌کشد (اینترنت)
۴. (مجاز) (درمورد مغز و ذهن کسی) دارای افکار یا اهداف مبهم و ناروشن.
۱۳۶۳ش. من نمی‌دانستم در آن لحظه در مغز ابرآلود او چه می‌گذشت (ندوشن، ۱‏/۲۶۰‏) ║ ۱۳۷۷ش. ما هم خیال می‌کردیم کلّۀ ابرآلود تو، یا صندوقچۀ سلیمان بابات کار دلش را ساخته و منتظرید بعد از دانشکده ازدواج کنید (سناپور۱، ۱۰۴)