فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

تیر

وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
تیر ‎tir‎
(اسم) چوبی راست، بلند و کلفت معمولاً استوانه‌ای‌شکل از تنۀ درختان و بدون شاخه و گره که برای پوشش سقف‌های مسطح در ساختمان‌سازی، پایه برای نصب و نگهداری سیم برق و مانند آن‌ها به کار می‌رود.
ق۱۴. به حاجی علی‌نقی تیرفروش سفارش نمودم که ۲۵ تیر برای روی اطاق ما بخرد چون استاد حسین بنا صبح آمده بود و سقف اطاق اندرون را دیده بود، گفت موریانه خورده (محمد کمره‌ای، ۲‏/۱۵۵۵‏) ║ ۱۳۰۹ش. من چوب زده‌ام، سقف اطاق بر سر من خراب می‌شود و تیر سقف اطاق چوب‌پوش بر سر و بدن من می‌خورَد و درد می‌آید (نواب رضوی، ۲‏/۹۴۴‏) ║ ۱۳۴۰ش. یک چراغ پایه‌بلند پت‌پت می‌کرد، لولة چراغ شکسته‌ و با کاغذ روزنامه وصل شده‌بود. توی تنها طاق‌چة اتاق کماج‌دان سیاهی با یک کوزة لب‌شکسته قرار داشت. دیوار اتاق کاه‌گلی بود و سقف تیر داشت. میانِ تیرها حصیر بود که زه‌واردررفته بود (دانشور۳، ۸۴) ║ ۱۳۶۸ش. طوفال رویِ همان تیرهایِ سقف کوبیده می‌شد بدونِ آن‌که دستک‌کوبی بشود (شهری۲، ۴‏/۶۴۴‏) ║ ۱۳۷۷ش. ایلی‌نیچ‌نا از‌میانِ درِ نیم‌لا دیدش که جَستی زد دست به تیرِ خرپشتة‌ شیروانی بند کرد (شاملو۱، ۴‏/۱۶۵۶‏)

معنی تیر | فرهنگ جامع زبان فارسی