وضعیت: «تأییدشده»
ابتلایی ebtelâyi [<← ابتلا(ء) + -ی (سازندۀ اسم فعل)، -ی (سازندۀ صفت/ قید)>]
(اسم) ۱. ⇅ ابتلا(ء)۱.
ق۷. بگذشت چند سالی در انتظار این دم / بی انتظار ندهد هرگز دوا دوایی ـ می‌گفت ای مسبب برساز یک بهانه / زیرا سبب تو سازی در دام ابتلایی (مولوی۱، ۶/۱۹۷)
۲. کسی که خداوند او را می‌آزماید.
ق۷. ز انواع گدایی‌های طاعات / که برجوشد بدان بحر عطایی ـ ز صوم و از صلات و از مناسک / ز نهی منکر و شیر غزایی ـ که بی‌حد است انواع عبادات / و انواع ثقات و ابتلایی (مولوی۱، ۶/۵۸)