وضعیت: «تأییدشده»
ابعاث eb’âs [<ظاهراً ساختهٔ فارسی‌زبانان، از مادّهٔ عربی و به روش واژه‌سازی عربی>]
(اسم) (درمورد لشکر، سفیر و فرستاده) فرستادن او یا آن به جایی یا نزد کسی برای انجام دادن مأموریتی.
ق۱۳. برای تشیید مبانی دوستی و مودّت و تمهید روابط یگانگی فیمابین دولتین فخیمتین، ابعاث رسل و رسایل بهترین وسایل است (فرّخ خان، ۲/۱۹۷) ║ ق۱۴. بنا بر عرض نواب نایب‌السلطنه و مصلحتی که ینارال پسقاویچ، سردار روسیه بی‌ایمان در باب ابعاث سفیری کاردان به عذرخواهی قتل ایلچی و همراهان دیده، حضرت اعلی نواب رکن‌الدوله علینقی میرزا را مأمور فرمود که ... مراتب را معروض رای خسرو ... دارند (خاوری شیرازی: تاریخ ذوالقرنین، ۲/۷۱۲)
ابعاث کردن
↑ ابعاث.
ق۱۲. خدیو بی‌همال به‌عزمِ اِعیاء و اِعناء خصم عَنود و فوج کَنود اِغیاء بُنود و ابعاث جنود کرده باز مراد تپۀ ایروان را مَضرَب خیام نصرت‌نمود نمودند (مهدی استرآبادی، ۶۳۳)